Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ!

Απ τη μια υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να πετύχουν την επανάσταση μέσα από το κράτος και απ’ την άλλη υπάρχουν αυτοί,που θεωρούν το κράτος με την τωρινή του μορφή, την ίδια του την ουσία, και με οποιοδήποτε προσωπείο και αν εμφανιστεί, εμπόδιο στην κοινωνική επανάσταση και στη γέννηση μιας κοινωνίας βασισμένης στην ισότητα και την ελευθερία.

 Δεν πρέπει να συγχέεται το κράτος με την κοινωνία. Εξαιτίας αυτής της προπαγάνδας θεωρείται ότι οι αναρχικοί θέλουν να καταστρέψουν την κοινωνία. Κάτι το οποίο δεν ισχύει.

Να λέμε τα πράγματα με το κωλοόνομά τους. Χρησιμοποιώντας αυτά τα γλωσσικά τεχνάσματα η προπαγάνδα έγινε το πιο ισχυρο όπλο των εξουσιαστών. Εξού και “Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα”. Ο άνθρωπος ζούσε σε κοινωνίες χιλιάδες χρόνια πριν ακουστεί καν το όνομα κράτος.

Μια άλλη συχνή σύγχυση είναι ότι κράτος ίσον κυβέρνηση. Κι αυτό λάθος. Δεν λέω το Κράτος συνδέεται με την κυβέρνηση μιας και δεν γίνεται να υπάρξει κυβέρνηση χωρίς να υπάρξει κράτος. Σύμφωνα με το συνταγματικό δίκαιο “Κυβέρνηση ονομάζεται το ανώτατο συλλογικό όργανο το οποίο ασκεί Δημόσια διοίκηση σ΄ ένα κράτος. Είναι το έτερο των κυρίων οργάνων, (μετά τον Ανώτατο Άρχοντα), δια των οποίων ασκείται η εκτελεστική εξουσία.”

Η κυβέρνηση “περιλαμβάνει τη συγκέντρωση πολλών λειτουργιών της κοινωνικής ζωής στα χέρια λίγων” .

Η έννοια κράτος σημαίνει, σύμφωνα με τον Κροπότκιν, η εξουσία και η εδαφική και λειτουργική συγκέντρωση της κοινωνικής ζωής στα χέρια των λίγων. Πρότυπο κράτους θεωρείται η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπου «τα όργανα της κάλυπταν μια τεράστια επικράτεια με ένα πυκνό δίκτυο. Όλα είχαν σαν επίκεντρο τη Ρώμη: η οικονομική και στρατιωτική ζωή, ο πλούτος, η παιδεία, η άρνηση, ακόμα και η θρησκεία. Απ’ τη Ρώμη έρχονταν οι νόμοι, οι δικαστές, οι λεγεώνες που υπεράσπιζαν την επικράτεια, οι ύπατοι και οι θεοί».

Ο Κροπότκιν θεωρεί ότι αυτές οι κοινωνίες απεχθάνονταν τον φόνο και το αίμα. Όμως, κυριαρχούσε ένα αυστηρό «οφθαλμών έναντι οφθαλμού» (και εκφράζει την υπόθεση για την καταγωγή των κανόνων της θρησκείας) όπου πχ. συχνά θεωρούταν πως για να συνάψουν ειρήνη έπρεπε να είναι ίσος ο αριθμός των νεκρών, ή αν κάποιος κόψει το χέρι ενός άλλου τότε θα έπρεπε να κοπεί και το δικό του χέρι κλπ. το οποίο σιγά σιγά εξελίχθηκε σε ένα σύστημα αποζημιώσεων.

Για όλα τα υπόλοιπα ζητήματα, προβάλλεται η αυτάρκεια των διάφορων κοινοτήτων, όπως των Μογγόλων, των Καμπύλ και άλλων φυλών., όπου, λέει ο ρώσος αναρχικός, όταν εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα δεν υπάρχει κάποιο κράτος που προσφέρει την λύση, αλλά δημιουργούνται συμμαχίες εντός της κοινότητας για την επίλυση τους, και μάλιστα αν κάποιος κάνει συμμαχία με κάποιον που δεν ανήκει στην κοινότητα τότε θεωρείται προδοσία. Ακόμα ένα χωριό δεν δεχόταν ποτέ επίθεση χωρίς προειδοποίηση. Αυτοί οι κανόνες διατηρούνται διαμέσου εθίμων, τραγουδιών και ιστοριών που περιορίζονταν εντός της φυλής. Με τα χρόνια, το εθιμικό αυτό δίκαιο σιγά σιγά το θυμούνται μονάχα οι γηραιότεροι, και οι χωρικοί πηγαίνουν σε αυτούς για να λύνουν τις διαφορές τους. Οι θαρραλέοι και οι συνετοί γίνονται αρχηγοί. Έτσι, μας λέει ο Κροπότκιν, αρχίζουν να φαίνονται σιγά σιγά η πριγκιπική και βασιλική εξουσία.

«Ο άνθρωπος αφέθηκε να σκλαβωθεί, πολύ περισσότερο από την επιθυμία του να «τιμωρήσει» τον επιτιθέμενο «σύμφωνα με τον νόμο», παρά από άμεση στρατιωτική κατάκτηση. Έτσι αυτός ο άνθρωπος δικαστής, σιγά σιγά συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες και τα πλούτη. Ο μορφωμένος εκείνης της εποχής, δηλαδή ο μάγος ή ο ιερέας, του προσφέρει σύντομα την υποστήριξη του είτε για να μοιραστεί είτε για να πάρει ο ίδιος την εξουσία στα χέρια του».

πηγές: http://bookcapacitor.blogspot.gr, http://www.politikokafeneio.com

Advertisements